بيست روز پيش زماني كه بوش به مناسبت نوروز با بخش فارسي تلوزيون صداي آمريكا به گفتگو پرداخت و اصلاح‌طلبان ايراني را «افرادي شجاع» خواند و گوشزد كرد كه آنان «دوستي بهتر از جورج بوش» ندارند و «برای آنها از خداوند بزرگ طلب خیر و برکت و موفقیت» كرد انتظار اين مي‌رفت تا سايت‌هاي هتاك زنجيره‌اي و بنگاه‌هاي خبرسازي اقتدارگرايان به اين سند «رابطه نامشروع» اصلاح‌طلبان با غرب بپردازند و آن را با شاخ و برگ بيشتري منتشر كنند، اما چنين نشد.

اما امشب كه مشغول مطالعه اخبار بودم ديدم خبرگزاري فارس اين خبر را پس از بيست روز از ساعت 5 بعد از ظهر به عنوان تيتر يك بر روي خروجي خود قرار داده و قسمتي از فيلم مصاحبه بوش را نيز به خبر ضميمه كرده است.

ابتدا تصورم بر اين بود كه فارس خبر را تازه ديده و از سر جو زدگي و بدون اعلام تاريخ پخش مصاحبه خبر را منتشر كرده است. اما قطعا چنين نيست. اين خبر اگر در روزهاي تعطيلي منتشر مي‌شد در ميان 50 ميليون سفر نوروزي، ديد و بازديدهاي عيد و ... گم مي‌شد و اثر گذاري خود را از دست مي‌داد.

اما بهترين زمان براي انتشار اين خبر همين امروز بود. يك روز قبل از روز « ملي فناوري هسته‌اي»! ظاهرا براي اقتدارگراها 20 روز تاخير در انتشار يك خبر خيلي مهم نيست.

مرتبط:
بوش: بهترين دوست اصلاح‌طلبان ايران هستم؛ رجانيوز
جرج بوش:اصلاح‌طلبان در تهران دوستي بهتر از من ندارند؛ فارس
شر مرسان...؛ خودم

با اين همه اما اگر نشود رفتار اعجاب انگيزي را كه قرار است در سال جديد كشور را بيشتر به سرزمين عجايب شبيه كند، حدس زد اما مي‌توان مطمئن بود كه فعالان سياسي،دانشجويي، زنان و... قطعا سال بهتري را تجربه نخواهند كرد. بدون ترديد سال پاياني دولت نهم سال بدي براي نقادان قدرت خواهد بود.

گرچه هر كدام از اين ماجراها و ماجراجويي‌ها هزار نكته باريكتر ز مو براي نكته بينان نكته آموز در خود نهفته دارد اما درسي كه رئيس جمهور در دانشگاه كلمبيا مي‌بايد ‌آموخت از همه مهمتر و با ارزش‌تر است. درسي كه قبولي و يا مردودي در آن را تنها رفتار رئيس جمهور و يارانش در كشور جهان سومي ايران آشكار خواهد كرد نه لبخندهاي آقاي رئيس‌ جمهور در نيويورك در برابر تشويق‌هاي معني‌دار حضار.

حضور رئيس جمهور در دانشگاه مهم كشوري كه بارها ايران را «محور شرارت» خوانده است و جاري ساختن انتقادهاي صريح و بي رحم بر زبان عليه كشور ميزبان در آزادي مطلق و بدون بندهاي آشكار و نهان، حاوي نكته‌اي است ظريف و در عين ظرافت عيان؛ احترام به آزادي دانشگاه.

درسي كه بايد رئيس جمهور و ياران اصولگرايش از رفتار دولت امريكا با نهاد مستقل دانشگاه بياموزند همانا احترام به دانشگاه و مقيمان حريم حرم آن است. دانشگاه و رفتار حاكمان با اين نهاد مقدس منتقد قدرت مرزي روشن ميان خودكامگي و مردم مداري‌ست.

دانشگاه اگر چه امروز در اين ديار به لطف برخوردهاي غضب آلود حاكمان و دولت مردان از هميشه مظلوم تر و منزوي‌تر است اما ديري نخواهد پاييد كه به عرصه رهبري اجتماع باز خواهد گشت و آن زمان هرگز كساني كه با آن بداخلاقي كردند و از دانشگاهيان خواستند تا بخاطر حضور مبارك دگرانديشان بر سر دولت فرياد بكشند را نخواهد بخشيد.